{"id":12291,"date":"2026-10-29T19:08:11","date_gmt":"2026-10-29T19:08:11","guid":{"rendered":"https:\/\/verbo-encarnado-ssvm-abusos.info\/verhaal-van-een-voormalig-lid-van-het-instituut-van-het-incarnate-woord\/"},"modified":"2026-10-29T19:08:34","modified_gmt":"2026-10-29T19:08:34","slug":"verhaal-van-een-voormalig-lid-van-het-instituut-van-het-incarnate-woord","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/verbo-encarnado-ssvm-abusos.info\/nl\/verhaal-van-een-voormalig-lid-van-het-instituut-van-het-incarnate-woord\/","title":{"rendered":"Verhaal van een voormalig lid van het Instituut van het Incarnate Woord"},"content":{"rendered":"\n

Voor het welzijn van de Heilige Katholieke Kerk en van de toekomstige zielen die hun roepingen aan de IVE zullen toevertrouwen<\/em><\/p>\n\n

Dit verslag wordt anoniem gepresenteerd en komt te goeder trouw overeen met de ervaringen die ik heb gehad, met de situaties die ik heb meegemaakt en met de manier waarop bepaalde gebeurtenissen tijdens mijn verblijf aan het Instituut werden gepresenteerd en beleefd. Ik ben niet van plan een op zichzelf staand voorval te presenteren of individuele verantwoordelijkheid toe te kennen aan een specifiek persoon, maar om gedragingen en dynamiek vast te leggen die na verloop van tijd mijn aandacht hebben getrokken en die ik belangrijk acht voor een bredere evaluatie van de werkelijkheid van vorming en het interne leven van het Instituut.<\/p>\n\n\n\n

Ik verzoek dat mijn identiteit behouden blijft. De keuze voor anonimiteit reageert op de angst voor mogelijke persoonlijke gevolgen en de noodzaak om mijn huidige leven te beschermen. Mijn doel is, te goeder trouw te handelen, dat bepaalde ervaringen bekend kunnen worden en beoordeeld door de bevoegde autoriteiten.<\/p>\n\n

1. Algemene ervaring en waargenomen tegenstrijdigheden<\/h2>\n\n

De heiligheid die door de IVE wordt voorgesteld, verblindt en boeit elke ziel die de roeping tot het religieuze leven voelt. Ik was lid van eenvoudige geloften en bleef ongeveer zes jaar in het Instituut. Gedurende die periode zorgden verschillende aspecten ervoor dat de Congregatie geleidelijk de glans verloor die zij aanvankelijk had gewekt. Onder deze aspecten waren het gedrag van oversten en situaties die ik direct zag en die op bepaalde momenten leken in te strijden met de goede manieren en het gedrag dat van de leden zelf werd verwacht. De priester moet als pastoor zorgen voor alle zielen die aan hem zijn toevertrouwd, en niet alleen voor die van zijn voorkeur. De persoonlijke nabijheid, verbondenheid of uitmuntende karakter van een bepaald lid mogen geen criteria zijn om te bepalen wie meer aandacht, zorg of aandacht verdient. Dit verschil in behandeling was iets wat ik soms ervoer.<\/p>\n\n

2. Overbelasting, werk en vorming<\/h2>\n\n

Een van de moeilijkheden die in deze periode werden ervaren, was ook de emotionele last en verantwoordelijkheid die werd toegeschreven aan seminaristen en religieuzen. Integrale toewijding aan seminarieactiviteiten kan een zeer mooie ervaring zijn wanneer deze met balans en doelgerichtheid wordt geleefd. Echter, bij verschillende gelegenheden veroorzaakten het aantal verantwoordelijkheden, activiteiten en werkschema’s een aanzienlijke fysieke en mentale overbelasting.<\/p>\n\n

In sommige van deze situaties brachten de formateurs het idee over dat we in de missies twee keer zoveel werk zouden hebben, zelfs zwaardere activiteiten en minder rusttijd, die nodig waren om ons aan te passen en niet te “verslappen”. In de praktijk had ik het gevoel dat dit model studies sterk be\u00efnvloedde en dat studie, vooral in de eerste jaren, uiteindelijk minder belang kreeg vanwege de eisen van het werk.<\/p>\n\n

In het noviciaat leek de ervaring mij op bepaalde momenten een soort test van uithoudingsvermogen, alsof degenen die de moeilijkheden doorstonden lieten zien dat ze een roeping hadden om voort te zetten. Later, in het Grote Seminarie, zag ik een vergelijkbare dynamiek onder degenen die samenwoonden of een beroepservaring hadden, gekenmerkt door veel handarbeid en zeer weinig persoonlijke begeleiding bij de roeping. Toewijding en discipline zijn belangrijke waarden in religieuze vorming. Seminaristen en religieuzen blijven echter mensen, met menselijke grenzen, fysieke en emotionele behoeften en een behoefte aan rust. Wanneer verantwoordelijkheden zich overmatig opstapelen, kan wat aan de vorming moet bijdragen juist het tegenovergestelde effect hebben.<\/p>\n\n

3. Omgaan met beperkingen en moeilijkheden van leden<\/h2>\n\n

Ik was ook bijzonder getroffen door bepaalde gedragingen die, naar mijn mening, niet overeenkwamen met wat van een formateur wordt verwacht. Wanneer bepaalde kenmerken, moeilijkheden of beperkingen van seminaristen moesten worden aangepakt via begeleiding, counseling en hulp om ze te overwinnen, zag ik situaties waarin deze kenmerken werden gebruikt als reden voor spot, spot of minachting. Het gaat niet om het bevestigen dat alle correctie onvoldoende is. Vorming vereist correctie, discipline en vaak vastberadenheid. Er is echter een belangrijk verschil tussen iemand corrigeren om hem te helpen groeien en hem blootstellen aan spot voor wat hij moet corrigeren, vooral publiekelijk tegenover de andere leden van de gemeenschap. Dit gedrag was het meest opvallend, naar mijn ervaring, tijdens het noviciaat.<\/p>\n\n

Dit soort gedrag kan vooral schadelijk zijn wanneer het afkomstig is van iemand die een positie van autoriteit en training bekleedt, juist omdat er sprake is van een vertrouwensrelatie en hi\u00ebrarchische ongelijkheid. Wat van een collega simpelweg als een grap kan worden opgevat, krijgt een extra gewicht als het van een leidinggevende of trainer komt.<\/p>\n\n

Voor zover ik kon waarnemen, bereikten bepaalde soortgelijke houdingen ook kerkelijke autoriteiten, zelfs door kleinerende opmerkingen of het bespotten van hun houdingen. Dit bracht mij tot de vraag in hoeverre bepaalde praktijken overeenkwamen met de geest van gehoorzaamheid en respect voor het gezag van de Kerk die de vorming zelf als een van de fundamentele elementen van het Instituut wil overbrengen.<\/p>\n\n

4. Gebrek aan acceptatie en begeleiding in persoonlijke situaties<\/h2>\n\n

Een ander belangrijk aspect betreft de aandacht die wordt besteed aan de persoonlijke en emotionele moeilijkheden van de leden. Tijdens de periode dat ik in het Instituut was, heb ik momenten van aanzienlijke emotionele moeilijkheden doorgemaakt. Aangezien het een realiteit is van vorming en gemeenschapsleven, was het te verwachten dat situaties van deze aard met de nodige aandacht en voldoende begeleiding werden aangepakt.<\/p>\n\n

Echter, op een bepaald moment bleef de manier waarop de situatie werd beheerd, naar mijn mening, veel te wensen over. Sommige maatregelen werden niet genomen die ik noodzakelijk acht gezien wat er werd meegemaakt, en de ontvangen begeleiding kwam niet overeen met de ernst die de situatie vereiste.<\/p>\n\n

Wat mij het meest markeerde, was het waarnemen dat, in vergelijkbare situaties of volgens de betrokken mensen, de getoonde aandacht en bezorgdheid anders konden zijn. Deze waarneming, toegevoegd aan het gevoelige moment dat ik doormaakte, maakte de ervaring nog moeilijker. Ik ben niet van plan bepaalde omstandigheden bloot te leggen of andere mensen te betrekken die ook deel uitmaakten van die realiteit. Het doel is vast te leggen dat er, volgens mijn waarneming, een mislukking was in het ontvangen en begeleiden van een situatie die meer aandacht vereiste.<\/p>\n\n

De gevolgen van die periode waren diepgaand en gingen verder dan het moment zelf, en lieten opvolgingen achter in mijn leven. Met het verstrijken van de tijd werden de moeilijkheden erger en speelden ze een beslissende rol in mijn beslissing om het Instituut te verlaten. Misschien had een andere aandacht, een zorgvuldiger luisteren of een passende interventie destijds het verloop van de gebeurtenissen en mijn roeping kunnen veranderen. Het is niet mogelijk om het te weten. Maar juist omdat ik die ervaring heb meegemaakt, acht ik het belangrijk te beseffen dat religieuze vorming niet beperkt kan blijven tot spirituele, disciplinaire en academische eisen. Het is ook noodzakelijk om de persoon achter het religieuze te zien.<\/p>\n\n

5. Gebrek aan transparantie en communicatie van moeilijkheden<\/h2>\n\n

Een ander aspect dat ik belangrijk vind om te vermelden, is het gebrek aan transparantie in bepaalde situaties die het Instituut zelf en zijn relatie met de Heilige Stoel be\u00efnvloedden.<\/p>\n\n

Tijdens mijn tijd in de instelling bereikte informatie over belangrijke gebeurtenissen, acties van kerkelijke autoriteiten of situaties die direct het leven en de toekomst van het Instituut be\u00efnvloedden, niet altijd duidelijk bij de leden. Vaak bleven we zonder precies te begrijpen wat er gebeurde, wat de redenen voor bepaalde beslissingen waren, of wat de omstandigheden waren rondom belangrijke kwesties binnen de gemeenschap zelf.<\/p>\n\n

Ik kan me voorbeelden herinneren dat priesters die relevant waren voor de gemeenschap niet langer aanwezig waren zonder voldoende toelichting aan de leden. In een van die situaties hoorde ik van een leek die vroeg hoe het met hem ging en vertelde dat hij het priesterschap had verlaten, waar een priester was. Als lid van het Instituut had ik geen gelijkwaardige informatie van de oversten ontvangen. Vervolgens zag ik een soortgelijke situatie met betrekking tot de toenmalige provinciale overste.<\/p>\n\n

Deze dynamiek van gebrek aan transparantie veroorzaakte onzekerheid en verwarring. Degenen buiten de instelling leken vaak beter ge\u00efnformeerd te zijn over wat er intern gebeurde dan de religieuzen zelf, terwijl degenen onder ons die direct aan deze realiteit werden onderworpen vaak onvoldoende informatie hadden om te begrijpen wat er gebeurde.<\/p>\n\n

6. Over de interpretatie van concrete moeilijkheden als spiritueel lijden<\/h2>\n\n

Er was ook een ander aspect dat mij zorgen baarde: de manier waarop bepaalde moeilijkheden, lijden en situaties van grote eisen geestelijk werden ge\u00efnterpreteerd. Op verschillende momenten waren moeilijkheden gerelateerd aan de omstandigheden en structurele problemen van de vormingshuizen in de provincie, waaronder kwesties van voedsel en andere materi\u00eble omstandigheden die, naar mijn mening, de normale moeilijkheden van het religieuze leven overtroffen, verbonden met de zogenaamde “donkere nacht” van Sint Jan van het Kruis.<\/p>\n\n

Ik erken dat er binnen de Kerk een legitieme spirituele traditie bestaat om lijden en innerlijke zuivering te begrijpen. Het probleem ontstond naar mijn mening toen concrete moeilijkheden en situaties die menselijke, psychologische of institutionele analyse vereisten, vooral werden ge\u00efnterpreteerd als een noodzakelijk onderdeel van een heiligingsproces.<\/p>\n\n

In sommige omstandigheden werd ook het idee doorgegeven dat bepaalde ellende, offers of lichamelijke boetedoeningen moesten worden gebracht voor het welzijn van de Congregatie of van de stichter zelf. Op deze manier kreeg een moeilijkheid die had kunnen ontstaan door de vraag “wat gebeurt er en wat moet worden gecorrigeerd?” een andere interpretatie: “het moet worden verdragen en aangeboden”.<\/p>\n\n

Ik beschouw deze gebeurtenissen niet als ge\u00efsoleerde gevallen. Ik herinner me vooral momenten in het noviciaat waarop basishygi\u00ebnemiddelen, waaronder water, ontbraken, situaties die, naar mijn ervaring, bijdroegen aan gezondheidsproblemen en ziekten. Er is een verschil tussen het vrijwillig accepteren van de offers die een religieuze roeping toehoren en het transformeren van al het lijden tot iets dat noodzakelijkerwijs moet worden doorstaan, aangeboden of gespiritualiseerd, zonder eerst te betwijfelen of er een concrete situatie is die moet worden gecorrigeerd.<\/p>\n\n

7. De figuur van de stichter en de interpretatie van lijden<\/h2>\n\n

Ik was ook getroffen door de manier waarop de figuur van de stichter binnen deze spiritualiteit werd gepresenteerd. In bepaalde situaties leek de verwijzing naar het lijden dat door de stichter, door de Congregatie en ten behoeve van het werk werd aangeboden, een dimensie aan te nemen die, naar mijn perceptie, verder ging dan een eenvoudige historische of spirituele verwijzing naar de stichter.<\/p>\n\n

Ik bevestig niet dat dit noodzakelijkerwijs de bewuste bedoeling was van alle verantwoordelijken. Ik bedoel de indruk dat deze manier van presenteren de mensen in vorming teweegbracht.<\/p>\n\n

Voor mij leek er soms een gelijkwaardigheid te zijn tussen de figuur van de stichter en voorbeelden van heiligheid zoals die van Johannes van het Kruis, vooral in het idee van lijden, beproeving, offer, armoede en zuivering. Deze associatie deed me twijfelen aan hoeverre het mogelijk was om adequaat te onderscheiden wat tot de legitieme spiritualiteit van de Kerk behoort en wat specifiek gerelateerd was aan de figuur en persoonlijke geschiedenis van de stichter.<\/p>\n\n

Vandaag, gezien de beslissingen die later door de Heilige Stoel zelf zijn genomen met betrekking tot pater Carlos Miguel Buela, acht ik het des te noodzakelijker dit onderscheid te maken. Het ene is het charisma dat de Kerk erkent en wat legitiem is in een religieuze roeping, en het andere is het persoonlijke gedrag van haar stichter. Het een mag niet worden verward met het andere.<\/p>\n\n

Misschien is dit een van de belangrijkste reflecties die overblijft voor degenen onder ons die deze realiteit doormaken: lijden betekent niet noodzakelijk op het juiste pad zijn; gehoorzaamheid betekent niet ophouden te onderscheiden; en een moeilijkheid houdt niet op dat ze alleen is ge\u00efnterpreteerd door een spirituele interpretatie te ontvangen.<\/p>\n\n

8. Over de systematische interpretatie van oppositie als vervolging Er<\/h2>\n\n

was ook een kwestie die voor mij bijzonder belangrijk was: de manier waarop situaties waarin er onenigheid, vragen of externe interventie was, aan de leden werden gepresenteerd met betrekking tot het Instituut of de figuur van zijn oprichter.<\/p>\n\n

Wanneer bepaalde standpunten of maatregelen niet overeenkwamen met wat ons werd overgebracht over de stichter of over de levenswijze van de IVE, presenteerden deze situaties zich vaak vanuit het perspectief van vervolging van de Congregatie of van het werk zelf. Dit gebeurde zelfs wanneer de situatie autoriteiten betrof of van de Kerk zelf kwam. In plaats van deze omstandigheden objectief aan de leden te presenteren, met hun redenen en verschillende aspecten, was vaak het overgebrachte begrip dat het een vervolging was die vooral door gebed moest worden aangegaan.<\/p>\n\n

Ik herinner me situaties waarin we werden aangemoedigd te bidden voor een einde aan deze situatie, voor God om in te grijpen of dat wat werd gezien als vervolging een einde zou maken. Dit werd soms gepresenteerd in verband met het idee dat zulke vervolgingen deel zouden uitmaken van de geschiedenis en intentie die sinds de oprichting van de IVE aan de stichter werd toegeschreven.<\/p>\n\n

Gebed is natuurlijk altijd een onderdeel geweest van het religieuze leven, en ik zie geen probleem erin om erop terug te vallen in moeilijkheden. Waar ik twijfels over had, was wanneer gebed de noodzaak leek te vervangen om objectief te begrijpen wat er gebeurde, vooral als het ging om beslissingen of verklaringen van kerkelijke autoriteiten zelf. Deze manier van omgaan met externe spanningen cre\u00eberde een mechanisme waardoor het moeilijk was om te bevragen of kritisch te analyseren wat er gebeurde. Er werd een interpretatieschema overgebracht dat elke kritiek of corrigerende maatregel voorafgaand aan vijandigheid of misverstand, waardoor het moeilijk werd gebeurtenissen te interpreteren die in tegenspraak waren met het interne narratief dat aan de leden werd gepresenteerd.<\/p>\n\n

Geleidelijk cre\u00eberde dit een soort scheiding tussen wat intern als waarheid over het Instituut werd gepresenteerd en wat van buitenaf kwam. Wanneer er enige tegenstelling was tussen deze twee perspectieven, zag ik de neiging om de externe positie te interpreteren als tegenstelling, vervolging of misverstand van het werk.<\/p>\n\n

Voor degenen binnen maakte dit het moeilijk om hun eigen oordeel over de gebeurtenissen te vormen. Als een standpunt tegen het Instituut al was gepresenteerd als gevolg van vervolging, was er immers weinig ruimte om simpelweg te vragen wat er was gebeurd, wat de redenen voor die beslissing waren en of er uiteindelijk een legitieme kritiek zou kunnen zijn.<\/p>\n\n

Dit droeg ook bij aan het feit dat bepaalde vragen meer werden ontvangen als een geestelijke strijd die met gebed gewonnen moest worden dan als concrete gebeurtenissen die met sereniteit, transparantie en een geest van gehoorzaamheid aan de eigen Kerk konden en moesten worden geanalyseerd.<\/p>\n\n

Het punt dat ik belangrijk vind om vast te leggen, is dus niet alleen dat er divergenties waren, maar dat ik een terugkerende dynamiek waarnam waarbij wat van buitenaf kwam en in tegenspraak was met het interne begrip van het Instituut, van tevoren werd gepresenteerd als oppositie of vervolging. Deze dynamiek verdient naar mijn mening een institutionele blik te worden onderzocht.<\/p>\n\n

9. Het verlaten van het Instituut en afwezigheid van daaropvolgende begeleiding<\/h2>\n\n

Tot slot verliet ik het Instituut uit vrije wil. De beslissing was aan mij, zelfs nadat de oprichters keer op keer bevestigden dat ik een religieuze roeping had. Toen ik besloot te vertrekken, was er geen tegenstand tegen mijn vertrek.<\/p>\n\n

Toch ben ik als religieus vertrokken en ben ik een paar maanden buiten het seminarie gebleven, zelfs met geloften, zonder voldoende begeleiding en begeleiding te ontvangen over hoe die periode te leven en over het proces van herintegratie in het leven buiten het Instituut. Ik ben me ervan bewust dat soortgelijke ervaringen zijn gedaan met andere mensen die die realiteit ook verlieten.<\/p>\n\n

De gevolgen van die ervaring gingen verder dan het moment van vertrek. De moeilijkheid om weer in het lekenleven, in de Kerk en in de samenleving te worden opgenomen, was aanzienlijk. Wat overbleef was geen verlies van geloof in de Heilige Katholieke Kerk, maar een diep wantrouw tegenover de mogelijkheid om trouw en samenhang te vinden in werken die, voor wie ze van buitenaf ziet, heilig en volmaakt lijken.<\/p>\n\n

Ik draag slechts een groot spoor van psychologisch lijden; ik kan zeggen dat er een voor- en na-ervaring van de IVE was. In tegenstelling tot wat veel voormalige leden bevestigen, werd mijn geloof duidelijk be\u00efnvloed door het tegengetuigenis van de IVE aan mij. Vandaag moet ik omgaan met alle gevolgen van de ongelukkige periode die ik heb doorgemaakt, en lange tijd gaf ik mezelf de schuld omdat ik dacht dat ik schuldig was aan het stagneren in de IVE.<\/p>\n\n

Ik vind het ook belangrijk om vast te leggen hoe degenen die het Instituut verlieten intern werden geclassificeerd, onder andere door het gebruik van de term “overleden”, waarbij op een bepaalde manier onderscheid wordt gemaakt tussen degenen die “goed” zouden zijn gegaan en degenen die “slecht” zouden zijn gegaan, zonder noodzakelijkerwijs de individuele omstandigheden te begrijpen die ertoe leidden dat ieder persoon de gemeenschap verliet.<\/p>\n\n

Ik nam de verantwoordelijkheid voor mijn vormingsperiode en probeerde mijn taken en andere verplichtingen te vervullen. Toch kreeg ik bij mijn vertrek uit het Instituut niet de begeleiding en steun die ik verwachtte, gezien de leer over de verantwoordelijkheid voor het vormen en begeleiden van degenen die het religieuze leven ingingen.<\/p>\n\n

10. Laatste overweging<\/h2>\n\n

Ik presenteer dit verslag niet als een poging om willekeurig alle mensen die deel uitmaken van de IVE of waren te veroordelen, noch als een bevestiging dat alle ervaringen hetzelfde zijn geweest. Evenmin ben ik van plan het katholieke geloof, het religieuze leven of wat legitiem tot de spiritualiteit van de Kerk behoort in twijfel te trekken.<\/p>\n\n

Wat ik wil vastleggen zijn gedragspatronen en institutionele dynamiek die ik heb ervaren of gezien en die ik belangrijk genoeg acht om te worden gekend, onderzocht en, indien nodig, gecorrigeerd door de bevoegde autoriteiten.<\/p>\n\n

Ik hoop dat dit verslag niet opnieuw terzijde wordt gelegd. Moge het bijdragen aan toekomstige roepingen die met ware zorg worden verwelkomd, dat leden met waardigheid worden behandeld, dat concrete moeilijkheden met transparantie worden beoordeeld, en dat geen enkele autoriteit of historische figuur boven de mogelijkheid van onderscheidingsvermogen, correctheid en waarheid wordt geplaatst.<\/p>\n\n

Moge niemand anders dezelfde gevolgen alleen dragen en mogen degenen die een religieuze roeping aangaan zo worden begeleid dat, welkom en gerespecteerd, zij de voorwaarden hebben om de vruchten te dragen die God voor ieder van hen heeft bestemd.<\/p>\n\n

Zo zij het.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Voor het welzijn van de Heilige Katholieke Kerk en van de toekomstige zielen die hun roepingen aan de IVE zullen toevertrouwen Dit verslag wordt anoniem gepresenteerd en komt te goeder trouw overeen met de ervaringen die ik heb gehad, met de situaties die ik heb meegemaakt en met de manier waarop bepaalde gebeurtenissen tijdens mijn […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":12292,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"advanced_seo_description":"","jetpack_seo_html_title":"","jetpack_seo_noindex":false,"jetpack_seo_schema_type":"","_jetpack_newsletter_access":"","_jetpack_dont_email_post_to_subs":false,"_jetpack_newsletter_tier_id":0,"_jetpack_memberships_contains_paywalled_content":false,"_jetpack_feature_clip_id":0,"_jetpack_memberships_contains_paid_content":false,"footnotes":"","jetpack_publicize_message":"","jetpack_publicize_feature_enabled":true,"jetpack_social_post_already_shared":true,"jetpack_social_options":{"image_generator_settings":{"template":"highway","default_image_id":0,"font":"","enabled":false},"version":2},"jetpack_post_was_ever_published":false},"categories":[245],"tags":[2278,3637,3636,2228,3634,3635,2153,2154,380,3633,3568,3632],"class_list":["post-12291","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-getuigenissen","tag-carlos-miguel-buela","tag-door-de-heilige-stoel","tag-geestelijke-manipulatie","tag-geestelijke-misbruiken","tag-getuigenissen","tag-institutionele-cultuur","tag-instituut-van-het-incarnate-woord","tag-ive","tag-katholieke-kerk","tag-machtsmisbruik-3","tag-religieuze-vorming","tag-voormalige-leden-van-de-ive"],"jetpack_publicize_connections":[],"jetpack_sharing_enabled":true,"jetpack_likes_enabled":true,"jetpack_featured_media_url":"https:\/\/i0.wp.com\/verbo-encarnado-ssvm-abusos.info\/wp-content\/uploads\/2026\/10\/Solitude-au-cloitre-%D0%BC%D0%BE%D0%BD%D0%B0astique.png?fit=1672%2C941&ssl=1","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/verbo-encarnado-ssvm-abusos.info\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/12291","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/verbo-encarnado-ssvm-abusos.info\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/verbo-encarnado-ssvm-abusos.info\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/verbo-encarnado-ssvm-abusos.info\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/verbo-encarnado-ssvm-abusos.info\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=12291"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/verbo-encarnado-ssvm-abusos.info\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/12291\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":12293,"href":"https:\/\/verbo-encarnado-ssvm-abusos.info\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/12291\/revisions\/12293"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/verbo-encarnado-ssvm-abusos.info\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/media\/12292"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/verbo-encarnado-ssvm-abusos.info\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=12291"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/verbo-encarnado-ssvm-abusos.info\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=12291"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/verbo-encarnado-ssvm-abusos.info\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=12291"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}